Gmina Łęczyca leży w centrum Ziemi Łęczyckiej i dawnego województwa łęczyckiego, w którym z dawien dawna liczne dobra posiadała szlachta i Kościół. Stąd wiele wsi ma średniowieczne korzenie. Świadczą o tym dokumenty historyczne i liczne, dobrze zachowane stare kościoły, a także pozostałości dworów szlacheckich, na ogół w złym stanie. Są to: Błonie, Leźnica Mała, Prądzew, Siedlec, Topola Królewska i Wichrów.

Błonie - wieś położona w odległości 5 km od Łęczycy, przy drodze z Topoli Królewskiej do Grabowa. Za czasów Rzeczpospolitej Szlacheckiej do II rozbioru, była własnością starosty łęczyckiego a od 1838 roku stanowiła własność tajnego radcy Oczkina.Parafia Błonie została założona przez arcybiskupa gnieźnieńskiego w 1373 r. Obecny kościół został zbudowany w latach 1913-1916.

Leźnica Mała - wieś położona w odległości 7 km na zachód od Łęczycy. Dojazd z Łęczycy drogą nr 703 do Wilczkowic, stąd w kierunku na Świnice Warckie. Parafia rzymsko-katolicka p.w. św. Marii Magdaleny istnieje od początków XV w.

Prądzew - wieś położona w odległości 7 km na płn. - wsch. od Łęczycy przy drodze 701 Łęczyca-Kutno. W XVI w. Prandzewo-kolonia i Prandzewo albo Liberadz, folwark nad Bzurą, parafia Topola. Folwark oddawał dziesięcinę plebani w Tumie, a wieś - księżom misjonarzom przy kościele łęczyckim. Folwark istniał do 1939 roku, ostatnim właścicielem był dziedzic Liński.

Siedlec - Sielec, Silec, w XVI w. Sziedlecz, wieś położona w odległości 6 km na płn. - zach. od Łęczycy, przy drodze do Kłodawy. Najwcześniejsza wiadomość o Siedlcu pochodzi z przywileju Władysława, księcia łęczyckiego i dobrzyńskiego udzielonego w 1332 r. biskupom włocławskim, którzy byli właścicielami Siedlca aż do 1776 r.; potem Siedlec był własnością rządową, a następnie własnością rodziny Jerzmanowskich.

Topola Królewska - największa z trzech wsi: Topola Królewska, Topola Szlachecka i Topola Proboszczowska. Bogata historia wsi Topola sięga XII wieku. Była wówczas własnością arcybiskupów gnieźnieńskich, stanowiła uposażenie kolegiaty łęczyckiej. Od Łęczycy oddzielał ją pas nieprzejezdnych bagien, przez które urządzano strzeżone przejścia. Leży na dawnym szlaku komunikacyjnym, biegnącym przez Łęczycę i Topolę, z Mołdawii przez Lwów oraz z Krakowa do Gdańska.

Wichrów - najstarsza wzmianka o tej wsi nazywanej Wychrow lub Vichrov pochodzi z 1299 r. i dotyczy sporu granicznego wikariuszy łęczyckich, ówczesnych właścicieli wsi, z właścicielami Bronna.W czasie Powstania Styczniowego, po klęsce w dniu 10 września 1863 roku pod Dalikowem oddziału pod dowództwem majora Roberta Skowrońskiego, Wichrów stał się punktem przerzutowym ocalałych z pogromu powstańców. 16 listopada 1914 roku na polach Wichrowa i Wilczkowic rozegrała się bitwa wojsk rosyjskich z niemieckimi, zakończona przegraną Rosjan. W wielkiej zbiorowej mogile na "Wichrówku" ma spoczywać kilkaset poległych Rosjan, a wśród nich Polaków, żołnierzy rosyjskich.